ONTDEKKING 5: SUSHIII

05/02/2017

Ooit, in een niet zo ver verleden, vatte ik het plan op om mijn huishouden op orde te brengen – als een echte volwassene (zo zei ze trots): ik zou weekmenu’s opstellen! Zodoende ontstond een nieuw zaterdagochtendritueel: een toren kookboeken, pen, papier en een koffietje, met als resultaat: een heuse boodschappenlijst. Want Eine heeft jammer genoeg niet op iedere straathoek ‘nen Delhaize’, en dus moest mijn gewoonte om elke dag te kopen waar ik zin in had, de deur uit.

Lange werkdagen,  onverwachte gasten, ik zou voorbereid zijn!

Maar weken verstreken, en zo ook het kortstondig verlangen mijn huishouden te perfectioneren. Het camionnetje van Pizza Napoli heeft hier dan ook al meer halt gehouden dan mij en mijn lijn lief is. Wanneer zelfs vrienden beginnen op te merken dat ze Pizza Napoli (een camionnetje met een zeer herkenbare overenthousiaste gezette Italiaan op afgebeeld) wéér maar eens aan de deur hadden gespot, dan weet je dat het niet ok is. En dus, na de zoveelste lange werkdag en enkel een lege frigo ter mijner beschikking was de schaamte mij te groot om Meneer Pizza Napoli op te bellen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet nog snel om verse ingrediënten gehold. Het bleef bij afhalen, maar (!) dan wel gezond(-er): Sushi Oudenaarde. En dat werd ondertussen al vele malen herhaald.

De eerste keer gingen voor de combi-sushischotel Fusion. Die stelde zeker niet teleur. Alleen, iets té fusion en te weinig asian voor mij.

Sushi met aardbei gaat me namelijk net een brug te ver.

Ik koos natuurlijk wel voor fusion… Eigen schuld zeker. En toch, de maki’s (zonder aardbei) beloofden veel goeds. Volgende keer hou ik me misschien gewoon bij de klassieke sushi.

Maar, lekkere sushi is niet het enige wat ze te bieden hebben. Enkele dagen geleden bestelden we een groene curry en een terriyakiwokschotel. Het ene pittig en vol van smaak, het andere lekker zoet en bijna troostend. Niet alleen de moeite voor de sushi dus maar ook super voor die heerlijke, betaalbare woks!! De kaart is trouwens enorm uitgebreid! Thaise pad thai, Chinese dimsums, Indiase curry’s en uiteraard alle Japanse heerlijkheden. Of ze allemaal even geslaagd zullen zijn, valt af te wachten maar ik ben alleszins getriggered om ze a-lle-maal uit te proberen.

En voor wie écht in een luie bui is: je kan zelfs bestellen per sms… 😉

 

Sushi Oudenaarde, Markt 25, 9700 Oudenaarde

 

ONTDEKKING 4: GOING BRITISH WITH FUZZY DUCK

02/04/2016

Iets na datum, mijn bezoekje aan

Fuzzy Duck in het weekend van de

Ronde van Vlaanderen.

Vlaanderens mooiste. Hét weekend waarop wielerfanaten hun fiets van stal halen en en masse naar het Oudenaardse afzakken. En nee hoor, ‘en masse’ is geen overdrijving. Geloof mij: bussen, caravans, ware vrachtwagens volgestouwd met fietsers en bijhorend stalen ros druppelden vanaf vorige week donderdag de stad binne

Vol afschuw keek ik uit naar het weekend. Niet buitenkomen, dat was het plan. Dat die fietsmania maar mooi aan mij voorbij gaat. Want zelfs op vrijdag, na een helse werkdag, was het al filerijden op weg naar huis. File naar Eine begot. Binnenblijven dus. Mij gaan ze niet liggen hebben met hun wegomleidingen, hekkens, wielertoeristen en -enthousiastelingen, zo had ik mij voorgenomen.

Maar binnenblijven op een zonnig weekend bleek dan ook weer niet zo ideaal. Dus besloten we op zaterdagavond dan toch de tocht richting Oudenaarde centrum te wagen. Ik belde Fuzzy Duck, een winebar and eatery die al sinds zijn opening op mijn to eat lijst staat. Na vier pogingen kreeg ik eindelijk iemand te pakken. Eeeeen het was te denken: “door de Ronde zullen we vanavond enkel een Flandrienmenu serveren”, kreeg ik aan de andere kant van de lijn te horen.

Lap, daar gaan we weer, hoe vaak moet ik die Ronde nog vervloeken?

Vanavond konden we in Fuzzy Duck enkel terecht voor een kaas- en charcuterieplank. Reikhalsend had ik uitgekeken naar hun quesedillas. Tevergeefs. Maar ach, mijn zinnen stonden zodanig op de Fuzzy Duck, dat ik met veel nieuwsgierigheid genoegen nam met het Flandrienmenu. Al was het maar omwille van de fluffy naam van de eatery.

Nog voor we binnenstapten, stal de plaats mijn hart: ‘Lingerie’ stond in mozaïekjes op de grond gespeld.

We lieten het Vlaamse wielerenthousiasme achter ons, staken het kanaal over en belandden in een gezellig (koloniaal) Engels wereldje.

De opgezette eend naast onze hoge houten tafel, de sigarenkamer en de bolhoedlampjes boven de bar maken het Britse concept tot in de puntjes af. De gastvrouw, 50% van het koppel die deze zaak oprichtte, begroette ons hartelijk en verschuldigde zich onmiddellijk voor het beperkte menu: het zou te druk zijn om het uitgebreide menu met z’n tweetjes te trekken. Alles was direct vergeven en vergeten, zo hartelijk. De overige 50% van het koppel, de Britse Sam, verklaarde onmiddellijk dit klein stukje Engeland op de markt van Oudenaarde.

De grote Plateau Flandrien, 55 € voor twee (eigenlijk voor vier, maar ach, ik had honger) met fles wijn, was een feest. Lekker brood, lekkere Bulgaarse sauvignon blanc en lekker veel kazen en vleesjes. Eenvoudig maar één ding was zo klaar als een klontje: smaakt naar meer. Want ook de wijnkaart wekte mijn nieuwgierigheid met zijn ietwat mysterieuze categorieën zoals ‘Oh Renée’, ‘Cheeky monkey’ en ‘Suit your sir’.

Zeg nu zelf, wie wil nu geen Cheeky monkey-wijntje uittesten?! 

En ohja, al mijn gezaag en geklaag ten spijt, vond je mij op zondagnamiddag dan toch op de Wolvenberg met pintje in de hand het voorbijzoevend peloton aan te moedigen. Zou Oudenaarde mij dan toch stilaan aan zijn kant krijgen?

 

Fuzzy Duck, Broodstraat 21, 9700 Oudenaarde

ONTDEKKING 3: NUTS ABOUT ØKKERENNOOT

21/10/2015

Begin 2015: Paniek. De vriendinnen zakten af naar Oudenaarde om mijn kersvers eigendom te keuren. En om gezellig een hapje te gaan eten.

Uiteraard verheugd dat ze de grote oversteek Gent-Oudenaarde maakten, baarde het me toch ietwat zorgen: waar zou ik zo’n bende kakelende vrouwen onderbrengen op een zaterdagmiddag? Want na wat zoekwerk bleken de meeste aanraders in de regio hun deuren dicht te houden. Wat? Op een zaterdagmiddag? Jep, echt, op een zaterdagmiddag!

Maar toen hoorde ik iets waaien: een nieuw lunch- en koffiezaakje had het licht gezien: Økkerennoot, in de buurt van de Markt van Oudenaarde en ondertussen bijna een jaar in business. De website trok alvast mijn aandacht en het muntgroene logo verraadde enig hipstergehalte. Ik besloot de sprong in het ongewisse te wagen en reserveerde 9 plaatsten.

Økkerennoot .
Økkerennoot .

En hipster it was.

De sprong in het ongewisse bleek de moeite waard want ondertussen is het één van mijn vaste lunchstekjes!

Je stapt binnen in een helderwit winkeltje met allerlei gezonde voedingswaren: granola & zaden, thee & chocolade, pasta & rijst… Maar ook kleine deco/hebbedingetjes ontbreken niet! Stuk voor stuk in geniale verpakking en schreeuwend om cadeau gedaan te worden. Het duurt altijd even voor ik de verleidelijke kleuren en prullaria de rug kan toekeren en de trap opga richting eetgedeelte.

Het oude herenhuis is omgetoverd tot enkele lichtrijke, Scandinavisch getinte kamers. Klein maar met een ruim gevoel. En leuk extraatje: her en der staan designelementen – met prijskaartje – naar je te lonken.

Økkerennoot
Økkerennoot

Økkerennoot is volledig vegetarisch en biedt ook heel wat veganistische opties voor lunch en koffiebreak. De menu op 26 september 2015 ging van vegetarische burgers en salades tot dagsoep en boterhammen de luxe. En dat voor een gemiddelde prijs van €12. Ik leerde alvast één ding: hier krijg je steevast kleurrijke en lekkere healthy bordjes!

Økkerennoot

Extra plus van een lichte lunch? Dessert zonder schuldgevoelens!

Je krijgt de keuze uit twee huisbereide veganistische taarten. Mijn cheesecake met mandarijn en cappuccino (met sojamelkschuim) smaakten zonder twijfel naar meer!

Conclusie: voor een overheerlijke lunch, of gewoon een koffie, is Økkerennoot the place to be! Vergeet deze plek ook niet in je zoektocht naar een leuk/origineel/gezond cadeautje (al dan niet voor jezelf ;-)). En – het blijft maar komen – zelfs voor healthy food workshops kan je hier sinds kort terecht!

1 woord/hashtag: #wearenutsaboutyou

IMG_20150930_124421

Økkerennoot, Nederstraat 8, 9700 Oudenaarde


ONTDEKKING 2: ALLEMAAL IN (HETZELFDE) ‘T SCHUITJE

16 september 2015

Mijn voorbije week samenvatten? Longen verziekt met een overdosis aan renovatiestof en de rest van mijn lijf verziekt met een (schamelijke) overdosis aan junkfood. Verbouwen, het doet wat met een mens… Dringend tijd dus om nog eens de culinaire toer op te gaan in – you guessed it – de Vlaamse Ardennen.

Een compromis over het waar van ons culinair avondje, was snel beklonken: de bejubelde Zwarte Engel. Het restaurant waar iedereen in Oudenaarde het over heeft. Eindelijk was het zover. Eindelijk zou ik het met eigen ogen ontdekken, met eigen smaakpapillen proeven. Gewassen, geschoren, besmeurd met crèmepjes allerhande en in nieuwe tenue – soit, in vol ornaat – arriveren we bij onze eetkompaan (die reserveerde). Met grote tristesse kondigde zij aan:

“Kleine ramp: jaarlijks verlof.” Wat Nu?

't Schuitje
‘t Schuitje

Na ampel beraad zetten we koers richting ’t Schuitje. Klassieke naam voor een klassiek restaurant in Schorisse, idyllisch minidorp verscholen tussen Oudenaarde en Ronse. De eerste indruk was lang niet slecht: een charmante gevel met lavendelkleurige luikjes die mijn verlangen naar Zuid-Frankrijk, zon en wijn – veel wijn – aanwakkerden. Die wijn was alvast snel geregeld. Zuid-Frankrijk en zon bleven jammer genoeg uit.

Maar ach, ik had wijn. En goed gezelschap, uiteraard.

Maar dit restaurantje had veel meer te bieden dan enkel lekkere wijn. Zeker voor de gin-tonicfanaten onder ons (hetgeen neerkomt op zowat 97% van de Belgische bevolking… niet slecht gezien dus). De ober pakte uit met, oh jawel, een heuse gin-tonickaart! Met tekst en uitleg over het hoe wat en waar van elke gin in huis. Een vermoeiend uitgebreide keuze. Gelukkig had ik zin in ‘vino’!

Op de kaart die mij minder onverschillig liet, de eetkaart, pronkten tal van kwaliteitsproducten. Leuk: heel wat toppers zoals dorade en pizza met Breydelham bereidt de chef in een traditionele houtoven. Nog leuker: hier hoef je nooit meer naar je adrenalinespuit te grijpen na een allergische reactie. Met icoontjes duidt de kaart precies aan wat je voorgeschoteld krijgt (pinda, soja, lactose, zeevruchten,…).

Een speciale gelegenheid als deze vraagt om dat extraatje meer, dus ga ik resoluut voor het menuutje. Vooral door de kingkrab à la plancha was van mijn doorgaanse besluiteloosheid niets te bespeuren. De woorden alleen al bezorgen me het water in de mond. En oh, wat was ie lekker, subliem met dat currylooksausje.

Wat had ik graag die poten afgelikt, maarja, etiquette enzo…

Van het ‘wachtbordje’ ervoor (vanalles wat), werd ik eveneens blij. Maar ook al viel er niets aan te merken op het hoofd- en nagerecht, met de krab hadden we het hoogtepunt gehad.

Conclusie, voor €38 hebben we goed, lekker en vers gegeten. Terugkomen doe ik wel liever bij mooi weer. Want van achter het warme glas lonkte een verwelkomende binnenkoer, zelfs in de kille herfstregen.

Hofveldstraat 32, 9688 Schorisse, www.tschuitje.be

Bezoek: 12/09/2015


INTERMEZZO: VERWAARLOZING

12 augustus 2015

Woeps. Verbouwen, een job, een blog, het verplicht op restaurant gaan voor die blog – poor old me – en andere sociaaldoenerij… het valt toch niet zo fantastisch goed te combineren. Niet alleen wordt mijn tijd opgeslorpt door het zwarte gat genaamd Mijn Huis, ook het restaurantgeld transformeerde zich de voorbije maanden integraal in containers, kruiwagens en bakstenen. Mijn prille blog heeft zijn eerste portie verwaarlozing dus alvast achter de kiezen.

Ik geraakte dan ook niet veel verder dan Afhaalpizza Napoli. Want lekker vet eten & renoveren? Two peas in a delicious pot, niet waar! Enig in zijn soort te Eine, dat wel. Ik speelde het vlotjes naar binnen, dat ook wel.

Maar de prijs voor Beste Afhaalpizza der Vlaamse Ardennen, blijft voorlopig toch nog even achter slot en grendel. 

Dus, mijn blog en ik herpakken ons. Nog niet met concrete info, zo scherp staan we nu ook nog niet. Maar wel met dit fameus intermezzo. Volslagen tijdverlies voor jou; ontstresstechniek bij uitstek voor mij. Helemaal zen word ik van die vinnige zwarte lettertjes die zich aan een razend tempo op mijn spierwit computerblad uitrollen.

Enfin… back to business, terug naar Oudenaarde en mijn zoektocht:

Uiteraard heb ik mijn frustraties al wel eens uitgespuwd bij… ieder die het horen wilde, eigenlijk. En één ding werd snel duidelijk: diegenen geboren en getogen in het Oudenaardse zijn het allesbehalve met me eens. Zou dit betekenen dat mijn zoektocht naar gezellige eettentjes wel eens een succes kan worden?! Ik moet toegeven, ook ik zie op en rond de Grote Markt nieuwe zaakjes als paddenstoelen uit de grond springen. Ideaal moment om naar Oudenaarde te verhuizen, zo blijkt! En genoeg voer om te proeven en over te schrijven!

TO TASTE

In de Kroon – Mullem – Familieklassieker

De zwarten engel – Maarkedal – Bemind door gans Oudenaarde

Fuzzy duck – Oudenaarde – Wijnbar met kleine en grote gerechtjes

Økkerennoot – Oudenaarde – Hip & healthy lunchen & taart eten

Tijd voor koffie – Oudenaarde – Koffie drinken & kopen als een pro


ONTDEKKING 1: DINEREN BIJ ZUSJES LOUISE 

25 juni 2015

Dit hoor je niet vaak maar: thank god voor mijn schoonmoeder! Ze heeft al enkele decennia Oudenaarde achter de kiezen en is bovendien niet vies van een restaurant of café met wat charme. Voor Moederdag namen we haar mee naar Taverne Louise – op aanraden van the woman herself-. Wat blijkt? Een toppertje.

Taverne Louise

Twee blonde zusjes van inmiddels iets hogere leeftijd baten dit kleurrijke restaurant uit te Maarkedal. Geloof mij, ik had ook nog nooit van dit slaperige dorp tussen Oudenaarde en Ronse gehoord maar er zit dus wel een juweeltje in verscholen. Op het eerste zicht lijkt de taverne een hartelijke bruine kroeg.

Op het tweede zicht, een hartelijke bruine kroeg met een jazzy feeling en heerlijk eten.

De vichy tafelkleedjes, de donkerbruine bar met fijn glasraamwerk, de jazzmuziek op de achtergrond en de open haard maken van dit restaurantje een knusse plaats om te zijn. En wat het extra charmant maakt: her en der – of eerder, overal – staan fotolijsten met portretten van het personeel, de familie, een voor mij onbekende militair, noem maar op.

Het huiskamergevoel is niet ver weg, en het familiegevoel al helemaal niet.

Het menu kregen we voorgeschoteld op een groot krijtbord dat de ober voor ons tafeltje op een barkruk neerplantte. En ondanks de niet erg uitgebreide kaart, vindt elk van ons wat wils. Ik geef toe, moeilijke klanten zijn we niet maar we waren toch aangenaam verrast door de aangeboden verscheidenheid! Bovendien is het seizoen perfect terug te vinden in de gerechten, en daar zijn we natuurlijk alleen maar blij om. Bewijs: asperges in maar liefst drie gerechten, mij hoor je niet klagen!

Van de uberklassiekers zoals balletjes in tomatensaus – om het huiskamergevoel compleet te maken -, garnaalkroketjes en mergpijpjes tot gegrilde gamba’s, lamsbout en tagliata. En niet onbelangrijk, je vindt hier een goed gevuld bord voor elkeens budget: van € 12 voor een spaghetti Louise tot € 29 voor het lamskroontje.

Mijn oog viel – uiteraard – onmiddellijk op het prijzigste gerechtje: lamskroontje met aubergine, courgette en gepofte aardappel. De anderen kozen bieslookpuree met garnaaltjes en varkensribstuk met blackwellsaus. Zowel ik als zij waren vol lof.

Om nog niet te spreken van de uitgebreide bierkaart…

Terwijl we ons hoofdgerecht opsmikkelden, konden we ons vermaken aan een kleurrijk figuur (eigenaar, chef-kok?) die kritisch maar oh zo passievol de pasta vongolé voor zich becommentarieerde. Het jonge ventje naast hem knikte en luisterde. Het vuur waarmee hij over het gerecht sprak, bevestigde onze vermoedens: zonder in clichés te vervallen, dit is een huis vol liefde!

Maar terug naar de essentie: het eten! Bij het varkensribstuk kreeg mijn vriend gekookte aardappelen. Zonder veel poespas dus, en dat past perfect binnen het plaatje van deze Taverne Louise. Verwacht je niet aan gastronomische, petieterige recepten maar eerder aan superlekkere, mooi gepresenteerde dagelijkse kost met fijne smaken. En dat alles in een authentieke maar originele setting.

De eerste ontdekking is een feit! Ik ging tevreden en rond huiswaarts dus mij zie je hier zeker en vast terug!

Marie-Louisestraat 17, 9860 Maarkedal, www.tavernelouise.be

Bezoek: 15 mei 2015


NIEUWE THUIS, NIEUWE STAD, NIEUWE BLOG

31 mei 2015

Mijn vriend is Oudenaardist, en oh dat zal hij blijven. Wanneer het hoofdstuk ‘huizen kopen’ naderbij kwam, was het dan ook al snel duidelijk dat ik ging moeten migreren. Naar de Vlaamse Ardennen, of all places. Mijn geliefde Gent (al moet ik toegeven, ik ben eigenlijk één van die vele West-Vlaamse Gentenaren) moet ik achterlaten omdat ik zo nodig moest kiezen voor de koppigste man op aarde.

Fietsen, al vreselijk op platte banen, wordt de hel op die bergen die mijn nieuwe thuis omringen. Die prachtige routes in de Ronde van Vlaanderen kunnen me heus gestolen worden. Toch op een straal van 15 km rondom mijn huis. En het dagelijks pendelen naar Brussel betekent nóg vroeger opstaan.

Dat valt allemaal nog best wel mee, zou je zo denken. Maar ik ben nog niet uitgeklaagd: het ergste, vreselijkste, triestigste, schrikwekkendste aspect van de verhuis?

Geen gezellige restaurantjes, geen toffe cafeetjes, geen hippe koffiehuisjes, geen leuke boetiekjes.

En al zeker niet op wandel- of fietsafstand. Iemand die enkele minuten rondwandelt op de Grote Markt begrijpt onmiddellijk dat hier weinig te pruimen valt. Wat pretentieuze brasseries, een fout café of twee, enkele klassieke tearooms, een pitazaak… Ohja, en een sterrenzaak. Maar daar houdt het zowat op. Of toch, zo stel ik me die nieuwe onbekende stad voor. Want zelfs Google – redder in nood voor zowat alles – bracht weinig soelaas toen ik zoektermen zoals ‘restaurants Oudenaarde’ en consoorten intikte.

Zo kan ik niet leven.

Dus, weg met dat pessimisme en in ruil daarvan besluit ik rotsvast te geloven dat er wel degelijk leuke zaakjes verscholen zitten tussen de bomen, velden en heuvels van die Vlaamse Ardennen. Alleen, je moet ze weten te vinden.

En ik ga ze zoeken! En erover schrijven. Ja, de zesendertig miljoenste foodblog op het wereldwijde web is een feit. Ik ben zeker geen culinair expert of verfijnd recensent maar gewoon iemand die graag schrijft, graag eet en graag gezellig doet ‘op locatie’. Zo hoeven lotgenoten en dagtrippers – die dit bescheiden blogje ontdekken – alvast geen schrik te hebben voor deze stad ‘in niemandsland’. Ofte, op z’n minst hoeven ze niet langer te settelen voor een prijzige, weinig inspirerende brasserie op de Grote Markt! En wie weet, wie weet ontdek ik zelfs op de Grote Markt een juweeltje!

(Liefste Oudenaardisten, laat dit niet aan jullie hart komen. Hoewel de reden van mijn zoektocht gegrond is, overdrijf ik hier en daar misschien een beetje.)